Wie is Rien Suijkerbuijk?

Ik ben 72 jaar en dus eigenlijk al lang met pensioen. Maar omdat mijn werk mijn grootste hobby is, zet ik me nog zo’n drieënhalve dag per week in voor re-integratiecliënten. Het voordeel van ZZP’er zijn is dat ik heel flexibel kan werken: soms doe ik rapportages in de avond of in het weekend, en als mijn vrouw Patricia er eens niet is, pak ik gewoon wat werk erbij. Samen met Patricia, met wie ik al 31 jaar samen ben, heb ik twee dochters: Chloé en Milou. Behalve werk heb ik nog een grote hobby: mijn camper. Vijf tot acht weken per jaar trek ik eropuit, met Patricia of met mijn broer. Ik heb heel Europa gezien: Italië, Sicilië, Spanje, Kroatië, Griekenland, Noorwegen, Zweden, Engeland… Heerlijk om gewoon te gaan rijden en wel te zien waar je uitkomt.

Wat heb je hiervoor gedaan?

Ik heb 37 jaar lang in de zorg gewerkt. Eerst in de verpleging, daarna in de thuiszorg, als administratief maatschappelijk werker, startfunctionaris en uiteindelijk als directeur en bestuurder van verschillende instellingen. Toen ik 55 was, zei mijn vrouw: ‘Nou is het wel klaar met dat gejakker en gejaag. De kinderen en ik zien je veel te weinig.’ Toevallig vond er een reorganisatie plaats in het bedrijf waar ik toen werkte. Ik heb een mooie regeling kunnen treffen en ben weggegaan. Eerst ben ik twee jaar gaan studeren, wat ik heel leuk vond om te doen. En toen kwam Fith op mijn pad.

Hoe ben je bij Fith terechtgekomen?

Eind 2013 zag ik een advertentie in een krantje voorbij komen waarin werd gevraagd om senior adviseurs. Fith was toen al behoorlijk aan het groeien. Ik mocht op gesprek komen bij Richard Roth en zijn schoonvader, die toen nog als adviseur aan het bedrijf verbonden was. Al snel kreeg ik een onboarding traject en mijn eerste klant. Ik zal hem nooit vergeten: een jonge knul die gameverslaafd was. Hij leefde alleen ’s nachts, overdag sliep hij. Dat was mijn eerste dossier. En daarna bouw je geleidelijk op. Ik begeleid nu zo’n 35 cliënten per jaar.

Waarom past het Fith-werk jou zo goed?

Ik kijk graag naar de mens achter een cliënt. Wat speelt er, behalve werk, nog meer? Zijn er blokkades die opgeheven moeten worden? Ontmoet ik cliënten de eerste keer, dan laat ik ze zoveel mogelijk vertellen, het liefst bij hen thuis. Weet je hoe iemands thuissituatie is, dan krijg je een veel completer beeld dan wanneer je ergens op kantoor afspreekt. Ik had eens een eerste afspraak met een man die me, nadat ik bij hem thuis had aangebeld, vroeg om achterom te komen. Ik trof één grote puinhoop aan: een vieze keuken en stapels post in de hal. Dan weet je dat werk niet de eerste prioriteit heeft. Zo iemand help ik dan eerst met zijn leven op orde krijgen. Het staat misschien niet in mijn taakomschrijving, maar ik doe het graag.

Waar ben je het meest trots op?

Op mijn nazorg. Ik heb lang geleden een dame begeleid. Ze was toen 63, gescheiden en had een moeilijke relatie met haar ex-man. Ondanks haar beperkte belastbaarheid, werd haar WIA-aanvraag in eerste instantie afgewezen door het UWV. Dat was voor mij de eerste keer dat ik naar de rechter stapte. Het traject duurde alles bij elkaar drie jaar, maar uiteindelijk kregen we wel gelijk. Zij kreeg met terugwerkende kracht een WIA. Ik heb zelden iemand zo gelukkig gezien. Ze had eindelijk een fatsoenlijk inkomen en hoefde niet meer naar de voedselbank. Het heeft me heel wat privé-uren gekost, maar de voldoening die je krijgt als de rechter je gelijk geeft, maakt alles goed. Ik zie de dame in kwestie nog eens per jaar, want dan doe ik haar aangifte inkomstenbelasting. Ze is nu in de 70 en pas verhuisd naar een leuk hofje. Ze zegt altijd: ‘Wat jij voor mij hebt betekend, is onbetaalbaar. Daar doe je het toch voor?

Wanneer is jouw dag geslaagd?

Ik heb een prachtige carrière gehad in de zorg en heb een prima pensioen. Ik zou dan ook helemaal niet meer hoeven werken, maar ik vind het fijn om iets terug te kunnen doen voor de maatschappij. Met de werk- en levenservaring die mijn collega’s en ik hebben, kunnen we daadwerkelijk wat betekenen voor onze cliënten. Sommigen hebben alleen AOW, geen pensioen, en als je ziet hoe ze wonen… Ik verbaas me er oprecht over dat dat kan in een rijk land als Nederland. Soms hebben mensen wel recht op bepaalde subsidies, maar weten ze niet van het bestaan ervan af, of hoe ze die kunnen aanvragen. Laatst heb ik een cliënt nog geholpen met het aanvragen van huursubsidie. Scheelde hem zomaar 280 euro. Ik ben blij dat ik voor zulke mensen het verschil kan maken. Dat zijn mijn geslaagde dagen.