Wie is Sven Cohen Stuart?

Ik ben 64 jaar, geboren in Hilversum en woon nu in Soest. Ik heb een prachtig samengesteld gezin: twee volwassen kinderen uit een eerdere relatie en met mijn huidige vrouw twee jonge kinderen van tweeënhalf en tien jaar. Het is heel bijzonder om al die verschillende ontwikkelingen te zien, van peuter tot jongvolwassene. Verder is schrijven een essentieel onderdeel van mijn leven. Ik heb drie romans uitgegeven en de vierde is onderweg. Alle boeken spelen zich af in Amsterdam, waar ik lang heb gewoond en nog steeds veel kom. Kennelijk is die stad een onuitputtelijke bron van inspiratie voor me. Ook woon ik graag bijeenkomsten bij met andere schrijvers, scenarioschrijvers en theatermakers. Met hen heb ik compleet andere gesprekken dan met de mensen die ik voor Fith spreek. Juist de combinatie van die twee werelden vind ik zo mooi.

Wat heb je hiervoor gedaan?

Ik heb economie gestudeerd, waarna ik al vrij snel zelfstandig ondernemer werd. Ik had twintig jaar een bureau in Amsterdam dat zich richtte op media, communicatie en evenementen. Later namen we een bureau over dat meer in de culturele evenementen zat. Wat ik in die periode altijd al leuk vond, was het begeleiden van medewerkers. Waar zijn ze goed in, waarin juist minder? Hoe stel je het juiste team samen om het hoogst mogelijke resultaat te bereiken? Dat vond ik fascinerend en dat heeft zich doorgetrokken in het werk dat ik nu doe.

Hoe ben je bij Fith terechtgekomen?

Mijn vrouw wees me op een advertentie in Ons Amsterdam, een blad over de geschiedenis van de stad. Dit was rond 2014, een periode waarin ik meer wilde gaan doen dan alleen bureauwerk. In de event- en communicatiebranche werk je vaak met groepen, wat zeker interessant is. Maar een-op-een aandacht leek me ook heel bijzonder: dat je op meerdere vlakken van betekenis kunt zijn voor iemand die is vastgelopen. Al tijdens het eerste gesprek met Richard Roth (voormalig directeur, red.) klikte het meteen. Zo is het ruim elf jaar geleden begonnen.

Waarom past het Fith-werk jou zo goed?

Bij Fith stel je exact dezelfde vragen als bij reguliere loopbaanbegeleiding, alleen vanuit een andere achtergrond. Mijn kandidaten zijn om welke reden dan ook uitgevallen en ik tref ze op misschien wel het kwetsbaarste moment in hun leven. Leeftijd speelt daarin geen rol. Ik begeleid een jongeman van 28 en een dame van 64, en alles daartussenin. Iedereen heeft zijn eigen angsten, vragen en verwachtingen. Die afwisseling maakt het interessant. En je zou het misschien niet zeggen, maar er zijn enorme parallellen met mijn werk als auteur. Want ook als je een roman schrijft, gaat het erom: hoe verhouden mensen zich tot elkaar? Wat drijft de hoofdpersoon om te doen wat hij doet, wat hij niet doet en wat hij eigenlijk wel had moeten doen? Diezelfde vragen stel ik in gesprekken met kandidaten. Veel ervan zeggen dat ze niet veel meer kunnen, terwijl er vaak nog een hoop mogelijk is. Mijn taak is ze dat te laten inzien.

Waar ben je het meest trots op?

Het mooiste is als ik jaren later nog contact heb met mensen die ik heb begeleid. Niet dat je elkaar wekelijks spreekt, maar dat iemand belt en zegt: ‘Weet je nog waar we het toen over hadden? Ik ben ook echt die kant op gegaan en ik heb het nog steeds hartstikke naar mijn zin.’ Of iemand die twee jaar later op een andere plek terecht is gekomen, maar nog wel werkt volgens dezelfde waarden en drijfveren die we toen al onderkenden. Fijn dat kandidaten me ook dan nog laten weten hoe het met ze gaat, dat hoeven ze natuurlijk niet te doen. Wat me ook bijblijft, zijn de trajecten waarbij het helemaal niet om betaald werk gaat. Soms is de belastbaarheid zo marginaal dat het al mooi is als iemand kan nadenken over vrijwilligerswerk of inzicht krijgt in zijn potentiële waarde. De meeste mensen kunnen niet benoemen waar ze goed in zijn, of durven dat niet. Het maakt me trots als ik kandidaten kan helpen uit die weerstand te komen, als ik aan hun gezicht kan zien dat er een verandering gaande is.

Wanneer is jouw dag geslaagd?

Ik werk veel met mensen die vastlopen doordat ze te veel in hun hoofd zitten. Dat zie je bijvoorbeeld bij het dertigersdilemma, al speelt dat niet alleen bij dertigers. Het gaat vooral om hoogopgeleide mensen die veel nadenken en het allemaal perfect willen doen op elk vlak: gezin, hobby’s, werk, verwachtingen van ouders, partner, vrienden, werkgever… Vallen zij uit, dan zijn ze vaak heel boos op zichzelf. Ze hebben het idee dat ze op alle fronten gefaald hebben, dat is ingewikkeld. Gisteren nog had ik een afspraak met een dame die zelf onvoldoende doorheeft hoe slim ze is en hoeveel ze in haar mars heeft. Het is aan mij om dat in kleine stapjes los te maken. Als het me lukt om deze mensen te helpen uit hun hoofd te komen en wat minder streng voor zichzelf te zijn, is de dag meer dan geslaagd.