Wie ben je en hoe ging het met je vóór je uitval?

Ik ben Pjotr, 39 jaar. Zo’n vier jaar geleden werkte ik bij een kunstsociëteit als barhoofd. Ik had het erg naar mijn zin en had veel contact met mensen. Depressiviteit was mij niet vreemd, maar het ging goed met me.

Toen brak corona uit. In die periode veranderde er veel in de organisatie. Ik kreeg er steeds meer verantwoordelijkheden bij, en gaandeweg nam ik taken op me die eigenlijk niet direct tot mijn functie behoorden. Zo werkte ik regelmatig meer dan mijn gecontracteerde 32 uur per week, regelmatig ook ’s nachts. Ik was bijvoorbeeld verantwoordelijk voor het sluiten van het pand – een prachtig miljoenenpand, gedecoreerd door Berlage!

Hoewel het ogenschijnlijk goed liep, begon het voor mij steeds minder goed te voelen en merkte ik dat ik zelf steeds minder energie overhield. Uiteindelijk sloeg mijn depressie weer toe. Ik raakte mentaal uitgeput.

De uitval – Hoe voelde dat en wat had je nodig?

Ik heb geleerd hoe belangrijk het is dat werk aansluit bij je persoonlijke drijfveren. Bij mij is dat onder andere erkenning en betrokkenheid. Ook merkte ik dat ik het dagelijkse contact met mensen miste. Collega’s, of eigenlijk: leden van de sociëteit, wisten niet goed hoe ze met mijn uitval om moesten gaan. Konden ze contact met me opnemen of was het beter juist afstand te houden? Daardoor gebeurde er vaak niks.

Gelukkig kreeg ik wel veel steun vanuit mijn privéomgeving maar toch voelde het isolement zwaar. Ik miste mijn werk, de verbondenheid met mensen. Die verbondenheid was belangrijker voor me dan ik gedacht had.

Het keerpunt – Start van het 2^e spoor met Fith

Na ongeveer een jaar ziek zijn, werd Fith ingeschakeld voor mijn 2e spoortraject. Zo maakte ik kennis met Hannah, senior adviseur bij Fith. Ik was direct blij met haar warme, menselijke en tegelijk gestructureerde aanpak. Ze wist precies hoe ze moest omgaan met mijn depressiviteit. Ze liet me mijzelf zijn, legde geen onnodige druk en nam de tijd. Niet direct inzoomen op regelgeving en plichten maar een aanpak vanuit vertrouwen en maatwerk. Dat was voor mij een verademing.

Vrij snel kwam ze met het voorstel om weer te gaan integreren. Via haar netwerk vond ze een fijne werkervaringsplek bij een hotel in de buurt – haar man werkte daar als Hoofd Technische Dienst.

Tegelijkertijd startte ik met gesprekken bij een psychiater. Het bleek dat ik een genetische aanleg had die mijn stemming beïnvloedde. Ik kreeg van de psychiater een middel om mijn dopamine level weer te stimuleren, wat veel hielp. Stap voor stap begon alles op z’n plek te vallen en de goede gesprekken met Hannah gingen door.

De opbouw – Wat bracht het je & wat heb je geleerd?

Naast de gesprekken heb ik ook een aantal testen gedaan. Daaruit bleek wat ik leuk vind, waar mijn kracht ligt en wat mij energie geeft. Grappig genoeg had ik daar zelf ook altijd al interesse in; ik kom uit een gezin waarin mijn moeder Psychologie heeft gestudeerd en mijn broer hersenonderzoek doet.

Maar zonder de klik met Hannah en zonder die kans om bij het hotel weer werkervaring op te doen, was ik nooit gekomen waar ik nu ben. Ik kwam in een goede flow, solliciteerde op drie vacatures en werk nu alweer bijna een jaar als conciërge bij een ROC in Amsterdam. Een fijne, pedagogische omgeving waar ik, en dat is voor mij heel belangrijk, word gewaardeerd om wie ik ben en wat ik doe.

Vooruitkijken – Wat wil je HR-professionals meegeven?

Mijn advies is: Ga met Fith in zee! Het zijn mensen die écht willen helpen. Ze luisteren, en sturen waar nodig. Ik hoop dat ze die menselijkheid nooit zullen verliezen, want voor mij heeft dat echt het verschil gemaakt.